sonunu bildiğinde film sürpriz yapmayı bırakıp kendini ele vermeye başlıyor. bir bakışın süresi, arkadan gelen ses, gereksiz sandığın sahne.
her ayrıntı yönetmenin şifreli mesajı değildir tabii. bazen perde gerçekten mavidir.
iyi bir sonun bütün düğümleri çözmesi gerektiğine inanmıyorum. bazen son cümle, kitabın kapağından daha zor kapanıyor.
“peki şimdi?” dedirten kitapla “nihayet bitti” dedirten kitabı aynı rafa koyuyoruz. rafın haberi yok.
kitap yüzünden kendimizi sınava sokmanın son aşaması. kırk sayfadır aynı paragrafı okuyorsan aranızda bir şey yürümüyor olabilir.
bir kitabın iyi olması, onunla bugün iyi anlaşacağın anlamına gelmiyor. ayraç da bazen ayrılık belgesi.
